Gest dłoni trzymającej filiżankę z charakterystycznym odchyleniem małego palca kojarzony jest z przesadną, nadzwyczaj wysoką kulturą osobistą. Porcelanowa filiżanka kontrastowo zestawiona z roboczą rękawicą łączy zarówno rolę fizycznej pracy jak i wysiłku intelektualnego – elementów działalności animatora kultury.

[Show as slideshow]

Projekt wykorzystujący walory odpadów przemysłowych. Poprzez zaakcentowanie powierzchni odłamań i pęknięć, wydobyte zostały charakterystyczne cechy stłuczki. Inspiracja wywodzi się bezpośrednio z charakteru śmietników. Forma worka na odpady została zachowana, natomiast wnętrze wypełniły porcelanowe odpady w wersji „tuningowanej” – fosforyzującej. Śmieci chłoną jasność dnia, by w wieczorne i nocne ciemności oświetlić nasze otoczenie. Trwała alternatywa dla tradycyjnej świeczki w chwilach braku prądu.

[Show as slideshow]

Znasz przepis na to by nie rozstawać się ze swoim komputerem?
Niewielki lifting sprawia, że zyskuje on nową funkcję i może pozostać z Tobą na dłużej. Zamiast zutylizowania – zutylitaryzowanie!
Babska wersja laptopa idealnie wpisuje się we współczesny buduar. W niezbędniku jest miejsce na pędzelek, cienie i inne damskie przybory malarsko-rzeźbiarskie, a centralne miejsce zajmuje lusterko, w którym zamiast wirtualnego obrazu widzimy rzeczywistość.

[Show as slideshow]

Odblaskowe kwiaty „wyjęte” z herbu Bielska-Białej kwitnące na ulicach miasta, wsi i szlakach rowerowych zapewniają bezpieczeństwo podczas poruszania się po drodze.
Gadżet zachęca do podróży po regionie (zarówno pieszych jak i rowerowych); promuje turystykę i aktywny tryb życia; wpływa na pozytywny wizerunek instytucji dbającej o bezpieczeństwo mieszkańców i turystów. Pogłębia poczucie tożsamości z regionem. Kwiaty róży i lilii są ukłonem w stronę natury, propagują ekologiczny styl życia.

[Show as slideshow]

Misa z pokrywą, która jednocześnie pełni funkcję deski do krojenia lub serwowania potraw. Funkcja naczynia zachęca do spróbowania przysmaków regionalnej kuchni. Graficzne uproszczenie i multiplikacja logo Tygodnia Kultury Beskidzkiej. Motyw klepoka jako ornament i jednocześnie element ułatwiający chwytność pokrywy (w formie otworu). Elegancki gadżet i niski kosz produkcji zarazem.

[Show as slideshow]

Improwizacje na temat nowego oblicza starych przedmiotów. Rozwinięcie projektu „Flip Hop” – wspólna technika, inny kontekst użytych elementów (projekt zrealizowany podczas festiwalu recyklingowego “Przetwory”).

[Show as slideshow]

Otwarta szklana forma jest niewidzialną granicą misy, której wnętrze wypełnia siano.
Przeniesienie staropolskiej tradycji rozściełania siana, słomy pod obrusem podczas Wigilii na współczesny stół. Kluka jest propozycją, którą można modyfikować dowolnym materiałem, zmienić jej charakter, gdy do wnętrza transparentnego naczynia wetkniemy ścinki papieru z niszczarki czy jednorazowe torebki foliowe. Obiekt ten może mieć różne oblicza w zależności od wyobraźni i kreatywności właściciela, może być dostosowany do okazji, wydarzenia, charakteru wnętrza. Dekoracyjna patera jednocześnie może pełnić funkcję pojemnika. Każda Kluka powstaje w technice ręcznego dmuchania szkła z tzw. „z wolnej ręki”, co w języku szklarskim oznacza bez użycia formy. Nie ma cech produkcji seryjnej.

[Show as slideshow]

Funkcjonalna, luxusowa zatyczka pozwoli przechować najlepsze zapachy i smaki.

[Show as slideshow]

Ze stołu na ubranie. Rodzaj biżuterii w formie miniaturowego talerza z porcelany. Funkcja ozdobnego guzika lub broszki.

[Show as slideshow]

Projekt opierający się na idei re-use. Wykorzystujemy ponownie przedmiot użytkowy – słój oraz materiał wtórny – stłuczkę szklaną i konfigurujemy go do pełnienia nowej funkcji. Przeźroczysty szklany słój staje się rodzajem pojemnika na światło. Drobne odpady z tafli szklanych i luster tworzą osobliwy abażur.

[Show as slideshow]

Półlitrówka to świet(l)ny pomysł na recykling szklanej butelki. Lampa rozwiązuje problem długich, często kłopotliwych kabli i daje możliwość regulacji ich długości. Pusta przestrzeń trzonu lampy pozwala na gromadzenie przewodu. Tym samym użytkownik ma bezpośredni wpływ na tworzenie kompozycji wewnątrz naczynia. Surowość poszczególnych elementów w zestawieniu ze sobą nabiera dodatkowych wartości.

[Show as slideshow]

Projekt zainspirowany naczyniami ze szkła kryształowego popularnymi w Polsce w okresie PRL-u, będącymi wówczas namiastką luksusu. Do dziś dekorują mieszkania naszych dziadków i zdają się być wpisane na trwałe w historię przedmiotu w polskim domu. Porcelanowy talerz potraktowany został charakterystycznym dla szkieł kryształowych symetrycznym układem szlifów. Nacięcia tworzą regularną strukturę wgłębień na talerzu, co umożliwia ociekanie wody lub tłuszczu z potraw.

[Show as slideshow]

Zmiana kontekstu i funkcji klasycznego talerza, mogącego służyć jako pokrywa lub taca do przenoszenia potraw. Pomysł takiego wykorzystania talerzy znany jest już od pokoleń. Poprzez subtelny detal nadajemy mu nowy wymiar i wprowadzamy do obiegu w nieco odmienionej formie.

[Show as slideshow]

Broszki w postaci szczątków porcelanowych naczyń (pozyskanych z fabryki porcelany). Odpadowy charakter został dodatkowo podkreślony kolorystycznym akcentem w miejscu pęknięcia naczynia. To, co stanowi wadę wyrobu przewrotnie nabiera wartości estetycznej i funkcjonalnej. Farba poprzez wcześniejszy kontakt ze światłem zaczyna świecić w ciemnościach. Ten ozdobny gadżet pomoże przetrwać w survivalowych warunkach. Szczególnie polecany dla rowerzystów i osób poruszających się poboczem nocną porą.

[Show as slideshow]

Rzeźba przekornie sugeruje funkcjonalność działając na zmysły odbiorcy i zaburzając jego skojarzenia. Tymczasem kształt jest metaforą właściwości fizycznych szkła – nieskończonego cyklu, w którym materiał może przechodzić w odmienne stany skupienia pod wpływem temperatury.
Obiekt poprzez klasyczną formę na pierwszy rzut oka przypomina standardowy element wyposażenia wnętrza, co w kontekście miejsca jest odejściem od tradycyjnej formy prezentacji dzieł sztuki na podestach i w gablotach. To skłania widza do poszukiwań, większej uważności. Zidentyfikowany – zaskakuje detalem, zastosowanym materiałem, finezyjną grą światła i cienia.

[Show as slideshow]

Zaaranżowane w zastygłym w ruchu szklane żongle sugerują odbywający się właśnie pokaz. Nieobecność animatora i dynamizm kompozycji wprowadza napięcie, może wpłynąć na nastroje odbiorcy czy nawet wywołać interakcję. Przedstawiona sytuacja jest jednocześnie swoistą ironią, gdyż dzika zabawa szklanymi rekwizytami może grozić poważnym okaleczeniem ciała animatora gry. Niebezpieczeństwo polega na tym, że może on pomylić się tylko raz, co wzmaga dramatyzm wydarzenia. W nawiązaniu do późnołacińskiej nazwy “joculari”, oznaczającej “żartować” instalacja stanowi pewnego rodzaju humorystyczne odniesienie do szklanej materii i technologicznych “sztuczek”.

[Show as slideshow]

Kubek inspirowany elementami tradycyjnego stroju góralskiego (Podhala) tzw. portkami.

[Show as slideshow]

Materiałowa inwersja. Znane formy emaliowanych akcesoriów do gotowania
w nowej porcelanowej szacie nabierają ekstrawagancji. Gary na salony!

[Show as slideshow]

Seria porcelanowych naczyń, inspirowana motywami piłkarskimi. Coś dla zagorzałych fanów / fanek piłki nożnej. Talerze zamieniają się w boiska a konsumpcja w interesującą rozgrywkę.

[Show as slideshow]

Niepozorna, dyskretna ingerencja w przestrzeń na pograniczu publiczne/prywatne, przenikanie i wzajemne oddziaływanie tych dwóch światów. Światło słoneczne generuje plastyczne efekty wewnątrz mieszkań. Dzięki odblaskowym niciom, odbijającym światło pochodzące z ulicy, napisy stają się widoczne także dla przechodniów. Ten efekt zostaje dodatkowo wzmocniony przez zapalenie światła w mieszkaniu.
Firany wprawiane w ruch nadają instalacji dynamiki. Tekst zaczyna żyć, słowa nakładają się na siebie, przenikają, deformują, pulsują, stając się raz bardziej raz mniej czytelnymi. Należy zatrzymać się i poświęcić chwilę, by móc odczytać sens… bez gwarancji, że to się uda. Ten rodzaj intrygi zachęca do interakcji.
Firany o(d)słaniają tajemnice domów, wydzielają granicę prywatności, stanowią ażurowe bufory pomiędzy przestrzenią mieszkalną a przestrzenią publiczną. Motyw dzielenia się swoim “wnętrzem”.

[Show as slideshow]

Poezja umieszczona na ekranach świetlnych w otoczeniu zastanych informacji tekstowych – szyldów, plakatów, nazw ulic, znaków informacyjnych czy grafitti zyskuje nowy wymiar. Odczytywanie poezji wymaga spojrzenia na nią w szerszym kontekście. Trafne wydaje się tu stwierdzenie Andrzeja Sosnowskiego: “Chodzi o przejęcie jakiegoś tradycyjnego języka i wyprowadzenie go poza znajome punkty odniesienia.”
Projekt jest pytaniem o miejsce dla poezji.

[Show as slideshow]

Linie zwierciadeł zamontowane na pionowych płaszczyznach schodów odbijają Wisłę i jej przeciwległy brzeg. Płynąca woda i naturalna dzikość przetykane płaszczyznami betonu wprowadzają symboliczny dialog pomiędzy obiema częściami miasta. Poprzez iluzję luster przebywając w otoczeniu nowoczesnej architektury możemy poczuć namiastkę natury. To bezinwazyjne działanie, nie naruszające struktury rzeki zaznacza obecność Wisły w tkance miejskiej. Zwraca uwagę mieszkańców na środowisko naturalne oraz wskazuje na rolę natury w życiu człowieka, zapraszając do obcowania z nią.
W jaki sposób wytwory działalności człowieka i natura mogą się przenikać, uzupełniać, oddziaływać na siebie? Motyw schodów, stopni odwołuje się do postępu, progresu, wspinania się na wyższy poziom, ponad sferę codzienności.

[Show as slideshow]

Projekt wykorzystujący walory odpadów przemysłowych. Poprzez kolorystyczne i świetlne zaakcentowanie powierzchni odłamań i pęknięć, wydobyte zostają charakterystyczne cechy stłuczki. Sferyczne błony służą jako narzędzie do poznania, wprawiane w ruch za sprawą zewnętrznych impulsów ożywiają zamknięte wewnątrz porcelanowe elementy. Widz biorąc czynny udział w procesie tworzenia obrazu i dźwięku jednocześnie uczestniczy w dalszym rozdrabnianiu porcelany.

[Show as slideshow]

Działanie w ramach SEJF-Projekt Marcina Mierzickiego.
Zestawienie w bliskim otoczeniu dwóch działań o skrajnej ekspresji. Niezależne aktywności w jednej przestrzeni zazębiają się w jedną narrację i pełen kontekstów dialog.
W niedostępnym pomieszczeniu sejfu zachodzi proces oczyszczania i badania ludzkich zasobów.
Działanie to prowadzi do destrukcji obiektów szklanych, dzięki czemu zyskujemy surowiec do stworzenia obiektu użytkowego – lampy Broken Glass Jar.

[Show as slideshow]

Kalejdoskop – gr. kalós ‘piękny’; eídos ‘wygląd; kształt’.
Nowa jakość wizualna wygenerowana z dokumentacji odpadów porcelanowych. Nieregularne, przypadkowe formy wpisane w strukturę klasycznego kalejdoskopu tworzą symetryczne wzory. Dzielenie, odbicie i mnożenie daje nieskończoną ilość wyników. Unikatowość wykreowanych układów poprzez swoją matematyczną konstrukcję daje wrażenie cyklu. Projekt niesie w sobie wielowątkowość tematyczną: recykling obrazu, chaos kontra harmonia czy wątek gender (porcelana-kobieta).

[Show as slideshow]